Het begon onschuldig. Ik zei dat hij zijn Google Kalender moest delen met mij, zodat ik zijn dagen wat beter kon organiseren. Hij lachte erom, maar deed het meteen. En daarmee gaf hij me de sleutel tot zijn hele ritme.

De eerste dagen hield ik het subtiel. Kleine herinneringen tussendoor:
08:00 – Tribute €10 om je dag te starten
12:30 – Lunch? Vergeet niet dat Goddess eerst komt. €20.

Hij schrok toen zijn telefoon trilde tijdens een meeting: 15:00 – Betaal je middagbelasting aan Goddess. Hij stuurde paniekerig het geld en appte me: “Iedereen zag mijn melding…” Mijn antwoord: “Misschien volgende keer sneller betalen, dan is de schaamte ook sneller voorbij.”

Langzaam vulde ik zijn agenda compleet. Wekelijks terugkerende herinneringen, onverwachte extra’s op bijzondere tijden, soms midden in de nacht. Zijn kalender werd een verlengstuk van mijn wil. Hij kon geen dag meer plannen zonder eerst rekening te houden met mijn tributes.

Het mooiste was hoe hij eraan gewend raakte. Waar hij in het begin nog zuchtte of bloosde bij elke melding, begon hij er later naar uit te kijken. Hij vertelde me zelfs dat zijn dagen “leeg” aanvoelden als er een moment ontbrak. Alsof ik hem via zijn eigen agenda had geprogrammeerd.

Zijn Google Kalender is nu niet langer van hem. Het is mijn speelschema. Zijn betalingen, zijn overgave, zijn hele ritme, allemaal door mij gepland.